Telefonun icadından sonra en büyük iletişim aracı günümüzde internet. Bireyden çoğula veya çoğuldan bireye yönüyle, konuşur, söyler fakat cevap izni vermez. Çokluk ve belirsizlik içinde yığın iletişimi. Toplumun bütününü etkileyen güç unsuru, kısa sürede geniş kitlelere ulaşıp; haber, gündem, eğitim, sağlık, moda gibi. Hatta birçok sağduyu ve farkındalığı yerine getiriyoruz. Değişim ve dönüşümler yaşıyor, topluma ve hızlı değişime ayak uydururken, günlük hayatımızı da uyumlu bir şekilde sürdürüp, yakından takip edip hem kendimizi hemde sayfalarımızı yeniliyoruz. Hatta cihazlarımızı update ediyoruz ve bunu artık hayatımızda yaşam boyu öğrenme adı altında algılayıp, olduğumuz her yerde gerçekleştiriyoruz. Yer, zaman, yaş, eğitim herhangi bir kısıtlama olmadan. Like’lıyoruz, Stalkluyoruz, paylaşıyoruz, paylaşıyoruz,paylaşıyoruz. Ben buradayım diyoruz. Yani herkesin bu mecrada söyleyecek bir şeyi ve birbirine dokunan yanları (etkileşimleri) var. Belkide hepimiz sarjımız bittiğinde, internetimiz çekmediğinde, elektromanyetik radyasyondan sıkılıp ekranı kitleyip bıraktığımızda iletişim yığını içinde iletişimsizliğin farkındayız. Yaşadıklarımızı paylaşmak, ben buradayım demenin yatıştırıcı tesirini bildiğimizden beri hikayelerimiz için verdiğimiz mücadelelerin sadece kendimize özgü bir şey olmadığını hatırlatıyor. Şimdi zihnimiz dün aldığımız like yada atacağımız postta, yani ya geçmişte ya da gelecekte. Şimdi kendimize kulak verip kendi ses(ler)imizi duyalım mı?
